Ben neden bu kadar çirkinim?

Aynaya bakmaktan kaçındığın günler, seni en çok inciten o bakış — kendi gözlerindeki yargı.

Fotoğraf çekileceğini öğrendiğinde hemen kaçmak istiyorsun. "Filtreli olsun" diyorsun, sonra yine de beğenmiyorsun. Arkadaşın 'ne güzel çıkmışsın' dediğinde, içten içe 'sadece nazik olmak istiyor' diye düşünüyorsun.

Beden imajı neden bu kadar acıtır?

Beden imgesi; bedenimizin gerçek görünümünden çok, onu nasıl hissettiğimizle ilgilidir. Araştırmalar, sosyal medya kullanımının arttıkça bedenle ilgili olumsuz değerlendirmelerin de arttığını ortaya koymaktadır.

Karşılaştırma tuzağı

Beynimiz, sosyal varlıklar olarak doğal biçimde karşılaştırma yapar. Ancak dijital çağda filtreler, açılar ve düzenlemiş fotoğraflarla dolu bir dünyada 'gerçek' referans noktası kalmamış durumda. Kendinizi var olmayan bir standartla ölçüyorsunuz.

Pratik Adımlar

• 1 Bir gün boyunca kendinle ilgili söylediğin olumsuz şeyleri not et. Akşam bu listeye bak: bu sözleri bir arkadaşına söyler miydin?

• 2 Bedenin seni her gün neler yapabilmek için taşıdığını düşün — yürümek, gülmek, sarılmak. Bu işlevler için bedenine teşekkür et.

• 3 Takip ettiğin ve seni olumsuz hissettiren hesapları unfollow et; gerçekçi ve çeşitli bedenleri paylaşan hesapları takip et.

• 4 "Çirkinim" düşüncesi geldiğinde, onu 'beden eleştirisi' olarak tanımla ve ardından bedenin bugün sana hizmet ettiği bir şeyi söyle.

Umut

Çirkinlik nesnel bir gerçek değil, öğrenilmiş bir filtredir. O filtre değiştirilebilir. Her beden, her çizgi, her farklılık bir hikâye anlatır — ve hikâyeler güzeldir.

Kendinle barışma yolculuğunda hangi an en zordu? Yorumlarda paylaş ya da haftalık zihin sağlığı rehberimize abone ol.